Een soort Geheimpje

  • By Marjon Boezen
  • 23 Feb, 2017

Mijn geheime 365 dagen project

In 2012 had ik last van het gevoel minder bevrediging en blijheid in mijn werk te ervaren. Ik wilde iets veranderen, wist niet wat, wilde daar achter komen en wist niet hoe. Ik wist wel dat ik bij mezelf moest zijn, immers, de grootste player en veranderbare factor ben jezelf.

Terwijl ik tijden het Into The Great Wide Open (muziek- en kunstfestival) op Vlieland was, kreeg ik een idee. Het was een beetje raar en raakte kant nog wal waar het mijn werk of beroep betrof, maar ik dacht: “Ik moet iets dóen, en dan zie ik wel weer”. Ik geloof er namelijk in dat wanneer je iets nieuws start, een balletje gaat rollen en het je altijd iets oplevert, hoe dan ook.

Ik besloot ieder dag een klein zelfgemaakt boekje voor iemand anders achter te laten. Een boekje met een vraag, quote, mooi papier, iets wat ik zelf heel mooi en magisch zou vinden om zomaar te vinden. En dus begon ik. Op 7 september 2012. En dat was léuk! Het maken van de boekjes was heerlijke tijd voor mezelf (bevredigender dan steeds facebook o.i.d. checken), ik omringde me met mooie spulletjes en papiertjes, ging anders kijken, want overal zag ik ideeën, mooie printjes, mooi afval dat ik opnieuw kon gebruiken. Dat ik iedere dag iets moest maken en achterlaten gaf het iets serieus, ik wilde volhouden en het afmaken. Het achterlaten van de boekjes had iets stiekems. Ik wilde niet dat het gezien werd wanneer ik een boekje in een boom hing, of aan een hek, of op een mooi plekje legde. Ik kon daar kinderlijk blij van worden! Ieder boekje (alhoewel, soms werd het een zelfgemaakt doosje, zakje bloemzaadjes of kaart) voorzag ik van ‘jonne365’ en een lieveheerbeest stempeltje. Aan alle achtergelaten boekjes hing ik een kaartje met iets dergelijks als ‘voor de Vinder’ erop en een klein belletje. De materialen hield ik zo natuurlijk mogelijk, voor het geval het niet gevonden werd, maar in de natuur terecht kwam. Ik maakte een foto van de plek waar ik het achterliet en een foto van het boekje zelf. Deze zette ik op mijn blog http://jonne365.blogspot.nl . En wat zo leuk was, er waren vinders die de moeite namen op internet naar jonne365 te zoeken, zo bij mijn blog uitkwamen en een berichtje stuurden. Positieve, blije berichtjes van mensen die ik helemaal niet kende en waarschijnlijk ook nooit zou kennen, wat gaf dat een energie!

Ik kreeg zelfs een keer een heel cryptisch bericht met aanwijzingen, iemand had iets voor míj achtergelaten. Een schitterende pot met schatten bleek het te zijn, toen ik het eenmaal gevonden had (en dat viel niet mee!). Sleenweb schreef een keer een kattenbelletje over ‘iemand die boekjes achterlaat’, ik hoorde kinderen erover en ik kreeg een berichtje van Man Bijt Hond, die meer van mijn project wilden weten en er iets van wilde uitzenden. Ik heb het ten tijde van het 365 dagen project nooit gezegd en ben niet ingegaan op de vraag van Man Bijt Hond.

Soms vond ik boekjes terug op de grond (ik probeerde ze altijd zo droog mogelijk achter te laten, en nooit op de grond), af- of weggewaaid. Soms vond ik ze na een tijd op nog dezelfde plek, niet opgemerkt door voorbijgangers.

Ik ben één keer vergeten een boekje op te hangen (ik was geschokt toe ik het me ineens realiseerde).

Op 6 september 2013 was mijn 365 dagen projectje klaar.

Nu kan ik het af en toe niet laten toch iets achter te laten. Een boekje, een zelfgehaakte walvisknuffel (op de MS Vlieland), gehaakte bloemetjes, vlaggetjes… In de hoop een glimlach op het gezicht van de vinder teweeg te brengen.

En dit ogenschijnlijk onbeduidende en misschien vreemde projectje heeft me veel gebracht. Ik ging anders kijken, denken. Ik ging dingen voor mezelf veranderen, uitzoeken, ging verder via het één naar het ander. En ben tot nu toe uitgekomen bij mijn KnutselKerrieven. Ik mag in de nazomer een FAN-TAS-TISCH project doen, waar ik heel trots op ben (kan het nog niet verklappen). En al met al was het een begin van dat ik me gelukkiger ben gaan voelen.

Het is mijn motto, mijn vertrouwen; dóe iets, begin, al zie je het pad of eindpunt niet. Het levert je –altijd- wat op!

Wil je het eens zien? Kijk op http://jonne365.blogspot.nl/2012/09/7-september-2012.html

Share by: