Blog

BLOG

door Marjon Boezen 07 okt, 2017
Lees hier  de ondernemersflits op Sleenweb.
door Marjon Boezen 10 sep, 2017
Wat was het tof om in de Kolder, het kinderkunstprogramma van Into The Great Wide Open op Vlieland te mogen staan!
Het was gezellig, fijn, druk, mooi, inspirerend, great, wide, open en er zijn super blitse festivaltassen gemaakt.
Alle jongeren; thanks a lot!
En een superdankje aan Berit en Erik.
Kijk hier:  https://youtu.be/UPzX19M3izQ  om een fotoverslagje te bekijken.
door Marjon Boezen 14 apr, 2017

Ongeveer vijf jaar geleden kocht ik mijn eerste handnaaimachine. Een vieze oude Gritzner, op de rommelmarkt van de Nederlands Hervormde kerk in Sleen. Hij stond in de regen, zonder kap. Vol houtworm. Vastgeroest. Maar ik wou hem. Voor vijf euro mocht ik hem meenemen. Voor het tienvoudige (nog een schijntje trouwens, als je bekijkt welk een werk erin zat) heb ik hem laten schoonmaken, smeren en repareren bij Busstra in Emmen. Deze meneer weet heel veel van (oude) naaimachines en inmiddels breng ik al mijn naaimachines bij hem wanneer er wat me is of voor onderhoud.

De wormstekige onderbak heb ik beplakt met tafelzeil, om dat ander de stof niet wilde glijden. En deze naaimachine is mijn meest trouwe beestje. Hij gaat mee naar school, naar markten, dient tijdens begeleidingssessies en staat telkens werkklaar in de vensterbank, waar mijn dochter (en ik ook wel eens) rustig hele projecten staat te naaien. Er wordt aan geropt, aan geslingerd, mee geschoven, aan getrokken en hij gaat altijd dóór. Kinderen weten dat inmiddels en hij is dus vaak favoriet.

Nu heb ik twintig handnaaimachines (nouja, negentien en één trapnaaimachine). Gekregen, gekocht, opgehaald, schoongemaakt, gesmeerd, nagekeken, bijgesteld en zonodig naar meneer Busstra gebracht voor reparatie. Met heel veel liefde, want dat verdienen ze. Ze staan opgestapeld in ons kleine huis, te wachten op de kast die voor hen gebouwd gaat worden van gebruikt hout (en daar is het zoeken nog naar), ondertussen werkend bij allerlei projecten.

De handnaaimachine gaf vrouwen in de negentiende en twintigste eeuw een stuk zelfstandigheid, onafhankelijkheid en eigenheid. Op deze naaimachines (die ik nu heb variëren van ongeveer 1850 tot 1960) werd kleding versteld en gerepareerd en de complete uitzet genaaid. In de tweede Wereld oorlog werd bij gebrek aan garen gras tot draad gedraaid en daarmee goed versteld en genaaid. Er zit aan iedere machine dus een geschiedenis, een verhaal dat ik meestal niet ken. Maar aan alle machines kan ik zien dat ze gekoesterd zijn, hetzij door het keurige onderhoud, hetzij door het slijten van de vaak schitterende versiering door intensief en dankbaar gebruik.

En nu koester ík ze en alles wat erbij zit. Ik gebruik al het garen dat door andere vrouwen op het spoeltje gewonden is (soms helemaal vergeeld of vettig door naaimachineolie). Ik gebruik hun naalden, hun garen en bewaar briefjes, kaartjes van de reparateur van destijds en dergelijke zorgvuldig.

Ik heb ook mijn voorkeuren. Ik houd van de Duitse merken als Gritzner, Köhler, Vesta en Haid und Neu. Het Amerikaanse Singer bekoort mij minder, de oudere uit Amerika geïmporteerde typen vind ik minder sterk dan andere Amerikaanse (Howeel bijvoorbeeld) of de Duitse exemplaren. Ik heb twee kindernaaimachientjes uit de voormalige USSR. Prachtig en ze werken ook nog, hoewel ik er helaas geen naalden meer bij kan krijgen. Ik heb één Nederlandse naaimachine, een Neerlandia. Dit merk komt, voor zover ik kan nagaan (ik kan er heel weinig informatie over vinden tot nog toe), uit Amsterdam, maar werd in Utrecht ook veel gebruikt. Het is later overgenomen door Lewenstein.

Om mijn machines goed uit elkaar te houden, het onderhoud en de eigenschappen bij te houden en om informatie en geschiedenis erover te verzamelen heb ik een map aangelegd waarin ik de naaimachines als het ware registreer. Meneer Busstra weet ook nog wel een wat te vertellen en dat kan ik er zo mooi bijzetten. Want ik zou het jammer vinden als dat allemaal verloren zou gaan. Deze machines zijn met zoveel vakmanschap en aandacht gemaakt, vaak prachtig beschilderd in Jugendstil en Art Deco stijl en werden met liefde en dankbaarheid gebruikt en onderhouden door de vrouwen van wie ze waren. Puur ambacht.

Ik laat ze zien en gebruiken, leer kinderen er mee omgaan en laat ze hun zelfvertrouwen en creatief vermogen ontwikkelen. De bruikbaarheid, kracht, elegantie en schoonheid van deze machines zijn tijdloos, tijdoverschrijdend. En ik vind ze schitterend.

door Marjon Boezen 16 mrt, 2017
AMBACHT      RE-USE      DUURZAAM

Een unieke workshop voor jong en oud. Haarbanden naaien op héle oude handnaaimachines, veren of bladeren -gemaakt van handgeschept papier- versieren, deze aan je haarband naaien.....en HIP het festivalterrein weer op!
door Marjon Boezen 23 feb, 2017

In 2012 had ik last van het gevoel minder bevrediging en blijheid in mijn werk te ervaren. Ik wilde iets veranderen, wist niet wat, wilde daar achter komen en wist niet hoe. Ik wist wel dat ik bij mezelf moest zijn, immers, de grootste player en veranderbare factor ben jezelf.

Terwijl ik tijden het Into The Great Wide Open (muziek- en kunstfestival) op Vlieland was, kreeg ik een idee. Het was een beetje raar en raakte kant nog wal waar het mijn werk of beroep betrof, maar ik dacht: “Ik moet iets dóen, en dan zie ik wel weer”. Ik geloof er namelijk in dat wanneer je iets nieuws start, een balletje gaat rollen en het je altijd iets oplevert, hoe dan ook.

Ik besloot ieder dag een klein zelfgemaakt boekje voor iemand anders achter te laten. Een boekje met een vraag, quote, mooi papier, iets wat ik zelf heel mooi en magisch zou vinden om zomaar te vinden. En dus begon ik. Op 7 september 2012. En dat was léuk! Het maken van de boekjes was heerlijke tijd voor mezelf (bevredigender dan steeds facebook o.i.d. checken), ik omringde me met mooie spulletjes en papiertjes, ging anders kijken, want overal zag ik ideeën, mooie printjes, mooi afval dat ik opnieuw kon gebruiken. Dat ik iedere dag iets moest maken en achterlaten gaf het iets serieus, ik wilde volhouden en het afmaken. Het achterlaten van de boekjes had iets stiekems. Ik wilde niet dat het gezien werd wanneer ik een boekje in een boom hing, of aan een hek, of op een mooi plekje legde. Ik kon daar kinderlijk blij van worden! Ieder boekje (alhoewel, soms werd het een zelfgemaakt doosje, zakje bloemzaadjes of kaart) voorzag ik van ‘jonne365’ en een lieveheerbeest stempeltje. Aan alle achtergelaten boekjes hing ik een kaartje met iets dergelijks als ‘voor de Vinder’ erop en een klein belletje. De materialen hield ik zo natuurlijk mogelijk, voor het geval het niet gevonden werd, maar in de natuur terecht kwam. Ik maakte een foto van de plek waar ik het achterliet en een foto van het boekje zelf. Deze zette ik op mijn blog http://jonne365.blogspot.nl . En wat zo leuk was, er waren vinders die de moeite namen op internet naar jonne365 te zoeken, zo bij mijn blog uitkwamen en een berichtje stuurden. Positieve, blije berichtjes van mensen die ik helemaal niet kende en waarschijnlijk ook nooit zou kennen, wat gaf dat een energie!

Ik kreeg zelfs een keer een heel cryptisch bericht met aanwijzingen, iemand had iets voor míj achtergelaten. Een schitterende pot met schatten bleek het te zijn, toen ik het eenmaal gevonden had (en dat viel niet mee!). Sleenweb schreef een keer een kattenbelletje over ‘iemand die boekjes achterlaat’, ik hoorde kinderen erover en ik kreeg een berichtje van Man Bijt Hond, die meer van mijn project wilden weten en er iets van wilde uitzenden. Ik heb het ten tijde van het 365 dagen project nooit gezegd en ben niet ingegaan op de vraag van Man Bijt Hond.

Soms vond ik boekjes terug op de grond (ik probeerde ze altijd zo droog mogelijk achter te laten, en nooit op de grond), af- of weggewaaid. Soms vond ik ze na een tijd op nog dezelfde plek, niet opgemerkt door voorbijgangers.

Ik ben één keer vergeten een boekje op te hangen (ik was geschokt toe ik het me ineens realiseerde).

Op 6 september 2013 was mijn 365 dagen projectje klaar.

Nu kan ik het af en toe niet laten toch iets achter te laten. Een boekje, een zelfgehaakte walvisknuffel (op de MS Vlieland), gehaakte bloemetjes, vlaggetjes… In de hoop een glimlach op het gezicht van de vinder teweeg te brengen.

En dit ogenschijnlijk onbeduidende en misschien vreemde projectje heeft me veel gebracht. Ik ging anders kijken, denken. Ik ging dingen voor mezelf veranderen, uitzoeken, ging verder via het één naar het ander. En ben tot nu toe uitgekomen bij mijn KnutselKerrieven. Ik mag in de nazomer een FAN-TAS-TISCH project doen, waar ik heel trots op ben (kan het nog niet verklappen). En al met al was het een begin van dat ik me gelukkiger ben gaan voelen.

Het is mijn motto, mijn vertrouwen; dóe iets, begin, al zie je het pad of eindpunt niet. Het levert je –altijd- wat op!

Wil je het eens zien? Kijk op http://jonne365.blogspot.nl/2012/09/7-september-2012.html

door Marjon Boezen 14 nov, 2016
Vorige week heb ik een partij flyers verstuurd. Via de post. Snailmail. Mooie, gehandletterde enveloppen met een postzegel erop.
Bijna alles gaat via mail, whatsapp, facebook en andere snelle digitale wegen. Maar ik houd zo van post. Het geklepper van de brievenbus. Een mooie envelop open maken. Je kunt het vasthouden, nog eens weer pakken, even op tafel laten liggen...
Daarom. Daarom heb ik flyers verstuurd als echte post. Omdat het past bij wat ik doe.
In de flyer verwijs ik naar mijn website...dat dan weer wel.
Share by: